پزشکی؛ امتیاز نیست، امانت است
روز پزشک فرصتی است برای قدردانی از سالها تلاش، دانشاندوزی و فداکاری پزشکان و کادر درمان و تأملی دوباره بر اعتمادی که مردم به آنان میسپارند. این روز یادآور مسئولیتی است که پزشکی را از یک حرفه فراتر میبرد و آن را به امانتی ارزشمند در خدمت سلامت و زندگی انسانها تبدیل میکند.
به گزارش کاماپرس، دکتر محسن قادری مدیر عامل گروه گردشگری ژیوار به مناسبت روز پزشک یادداشتی با محوریت جایگاه، مسئولیت اجتماعی و امانتداری حرفه پزشکی منتشر کرده است. متن این یادداشت در ادامه آمده است:
پزشکی؛ امتیاز نیست، امانت است
به مناسبت روز پزشک؛ روایتی از جوانیهایی که صرف آموختن میشوند و اعتمادی که از مردم به پزشکان سپرده شده است
روز پزشک، تنها روز تبریک گفتن به صاحبان یک حرفه نیست؛ فرصتی است برای اندیشیدن به رابطهای عمیق و دوطرفه میان پزشک و جامعه؛ رابطهای که یک سوی آن سالها تلاش، تحصیل و خدمت است و سوی دیگر آن اعتماد، سرمایه و حمایت یک ملت.
پزشک شدن آسان نیست.
پشت روپوش سفیدی که امروز بر تن یک پزشک میبینیم، سالهایی قرار دارد که شاید کمتر دیده شوند؛ سالهای طولانی درس خواندن، شببیداری، کشیک، اضطراب امتحان، مواجهه با درد و مرگ و مسئولیتی که گاهی با یک تصمیم، سرنوشت انسانی را تغییر میدهد.
یک پزشک برای رسیدن به نقطهای که بتواند جان انسانی را درمان کند، بخشی از گرانبهاترین دارایی خود را هزینه کرده است: جوانیاش.
و جوانی سرمایه عجیبی است؛
پول را میتوان دوباره به دست آورد، موقعیت را میتوان دوباره ساخت، اما سالهای جوانی هرگز بازنمیگردند.
بسیاری از پزشکان بهترین سالهای عمر خود را در کلاسهای درس، بیمارستانها، درمانگاهها و شیفتهای طولانی سپری کردهاند تا دانشی را بیاموزند که روزی در لحظهای حساس، بتواند درد انسانی را کمتر کند یا زندگی انسانی را نجات دهد.
از این منظر، جامعه وظیفه دارد حرمت پزشک، پرستار و تمام کادر سلامت و درمان را پاس بدارد.
اما این تمام ماجرا نیست.
همانقدر که مردم باید قدردان پزشکان باشند، پزشکان نیز باید قدردان مردم باشند.
ظرفیت تحصیل پزشکی محدود است و تنها بخشی از جوانان یک کشور امکان ورود به این مسیر را پیدا میکنند. بخش مهمی از آموزش پزشکی، دانشگاهها، بیمارستانهای آموزشی و زیرساختهای سلامت نیز مستقیم یا غیرمستقیم با سرمایه عمومی و منابع کشور شکل گرفته است.
بنابراین پزشک شدن، علاوه بر آنکه نتیجه استعداد و تلاش فردی است، محصول فرصتی اجتماعی نیز هست.
هیچ پزشکی تنها با تلاش خودش پزشک نشده است؛ پشت هر پزشک، خانوادهای که حمایت کرده، استادانی که آموزش دادهاند، بیمارانی که به دانشجوی پزشکی اعتماد کردهاند، بیمارستانهایی که محل تجربه بودهاند و جامعهای قرار دارد که برای تربیت نیروی متخصص سرمایهگذاری کرده است.
از همینجاست که معنای پزشکی فراتر از یک شغل میرود.
پزشکی امتیازی برای برتری بر مردم نیست؛ امانتی از سوی مردم است.
دانش پزشکی هرقدر بیشتر شود، باید تواضع پزشک را بیشتر کند؛ زیرا انسانی که هر روز با پیچیدگی بدن، بیماری، تولد، رنج و مرگ روبهرو میشود، بیش از هرکس میداند که علم بشر با همه عظمتش همچنان محدود است.
جامعه نیز نباید از پزشک تصویری غیرانسانی بسازد. پزشک خسته میشود، اشتباه میکند، فشار روانی تحمل میکند و زندگی شخصی دارد. همانگونه که پزشک موظف است شأن بیمار را حفظ کند، بیمار و جامعه نیز باید شأن پزشک و کادر درمان را محترم بشمارند.
شاید زیباترین تعریف این رابطه همین باشد:
مردم، جان خود را به دانش پزشک میسپارند و پزشک، دانش خود را در خدمت جان مردم قرار میدهد.
پس روز پزشک نه روز تقدیس یک طبقه اجتماعی است و نه روز نادیده گرفتن سختیهای این حرفه؛ روز یادآوری یک پیمان است.
پیمانی نانوشته میان مردم و پزشکان:
مردم باید بدانند پشت هر پزشک، سالهایی از جوانی، تلاش و مسئولیت قرار دارد و پزشکان باید به یاد داشته باشند پشت فرصت پزشک شدن آنان، اعتماد و سرمایه یک جامعه ایستاده است.
پزشکی زمانی باشکوه است که علم با اخلاق، تخصص با تواضع و موفقیت با مسئولیت اجتماعی همراه شود.
در روز پزشک، باید به پزشکی که نیمهشب بر بالین بیمار میایستد، به پرستاری که ساعتها خستگی را تحمل میکند، به کادر درمانی که در سختترین روزها کنار مردم میماند و به همه کسانی که جوانی و دانش خود را صرف سلامت انسانها کردهاند، گفت:
سپاس که سالهایی از عمرتان را برای حفظ سالهای عمر دیگران صرف کردید.
و در مقابل، شاید جامعه نیز شایسته شنیدن یک جمله از پزشکان باشد:
سپاس از مردمی که به ما فرصت آموختن دادند و جانشان را به دانش و وجدان ما سپردند.
روز پزشک، بیش از آنکه جشن یک عنوان باشد، بزرگداشت یک مسئولیت است؛
مسئولیتی که با «دکتر» آغاز نمیشود،
با انسان بودن آغاز میشود.
پزشک عزیز روزات مبارک
انتهای پیام
مرتبط با:
