در سال 1335 مرحوم باباله آقاجانیان از افراد خیر و خوشنام منطقه کرگانرود تالش (که در آن زمان با بیش از صد دکان مرکز تبادل کالا و امور خدماتی بود) در سه نقطه آب دنگ را احداث نمود. (آب دنگ دستگاهی بوده همانند آسیاب جهت جدا کردن پوست برنج و گندم که به کمک فشار آب کار میکرد) و سالیان متمادی به کشاورزان منطقه خود ارائه خدمات کرده و به صورت حقالعمل کاری در کارگاه آب دنگ شلتوکهای کشاورزان را تبدیل به برنج سفید مینمود.
در دهه شصت آقای قسمت آقاجانیان فرزند مرحوم باباله به فکر تجمیع کارگاهها در یک نقطه افتاد، برنجکوبی امیرتالش را با دو خشککن 2.5 تنی که با الکتروموتورهای دیزلی انگلیسی بلاک استون کار میکرد را احداث نمود و در سال 1373 بعد از در همان محل، کارخانه را در زیربنای 750 مترمربع با ظرفیت تولید 540 تن سالیانه متشکل از 8 خشککن 3 تنی و 4 دستگاه کانکا سفیدکن با امکانات روز دهه هفتاد توسعه داد.
وی که همزمان در کادر اداری وزارت آموزشوپرورش مشغول تعلیموتربیت دانشآموزان بود در کنار شغل معلمی خود به شغل پدری هم ادامه داد و با دریافت اولین کد اقتصادی در روستای یاد شده در راستای تعامل و همکاری با کشاورزان منطقه در تولید برنج با کیفیت بومی محلی تالش و عرضه آن به سازمانها و ارگانهای مختلف از جمله تامین سبد کالای کارکنان وزارت نفت نقش بهسزایی در معرفی برنج منطقه ایفا نمود…