«صد سال به این سالها»: همچنان که زمان می گذرد!
گذر زمان، محک مناسبی برای ماندگاری یا تاریخ مصرفدار بودن یک فیلم سینمایی به حساب میآید که سینمای ایران نیز از آن مستثنی نیست. به ویژه فیلمهایی که به دلایل مختلف در محاق مانده و صابون ممیزی به تنشان خورده است.
«ایران، رفیع، امین و دیگران»
به گزارش کاماپرس بنابر اعلام فیلمنت نیوز، فیلم سینمایی «صد سال به این سالها» ساخته سامان مقدم یکی از همین دسته از آثار است که به تازگی اکران آنلاین خود را پس از 19 سال در پلتفرم فیلمنت تجربه میکند. برشی سه دههای از زندگی زنی به نام ایران که در این ایام فراز و فرودهای زیادی را تجربه کرده و همچنان درگیر رنج فقدان است. در سکانس نخست، امین همراه دوستش رفیع، همسرش ایران و پسرشان آرش با اتومبیل کادیلاک کروک به عنوان وابستگان سلطنتی وارد رستورانی مجلل شده و پس از لو رفتن به سرعت آنجا را ترک میکنند. مقدم در همین چند دقیقه نخست، روی سرخوشی این چهار نفر مانور داده و مقدمه شوخ و شنگی را خلق میکند که بخش مهمی از آن به ترانه مابیکر بانیام بازمیگردد.
«شادی زودگذر و شروع یک تلخی طولانی»
سکانس حضور خانواده رفیع و دوستش امین در ساحل انزلی که فیلمبرداری خوش آب و رنگ محمود کلاری خود را به رخ میکشد، سکانس کلیدی فیلم به حساب میآید که در آن با بخشی از ویژگی شخصیتها آشنا میشویم. به ویژه رفیع که از تفنگ بادی به دست گرفتن آرش ناراحت شده و امین را از این باب مواخذه میکند. با این حال، همچنان رابطه این دو با وجود تاکید بر دوست بودنشان تا حدود زیادی گنگ مانده که میتوان آن را به گردن گذر زمان و جرح و تعدیلها انداخت! دکوپاژ پلانها در این بخش نیز سروشکلی کاملا سینمایی و درخشان داشته و شامل دو لایه در مرکز کادر و پس زمینه میشود. آن هم با تراولینگ نرم دوربین کلاری و بافت تصویر که از نعمت نگاتیو بهرهمند بوده است. کشته شدن کارگر چاپخانه این دو بر اثر برق گرفتگی، حادثه محرک پرده نخست فیلمنامه فیلم به حساب میآید که زنگ خطر را برای تماشاگر بابت نقطه عطف اول به صدا درمیآورد. از خلال گفتگوی رفیع و امین در پیالهفروشی مرد ارمنی پس از مرگ کارگر چاپخانه، مقدم اطلاعات خوبی به تماشاگر بابت طرز فکر و عقیده این دو دوست داده و کاشت اطلاعات ظریفی را انجام میدهد. قصه با جامپکاتی دو ساله به زمستان 1357 و روزهای پایانی رژیم محمدرضا پهلوی رسیده و در مراسم سالگرد ازدواج رفیع و ایران به یک عطف میرسد. سپس، نقطه عطف کلیدی نیمه نخست فیلم کلید خورده و وارد پرده طولانی میانی میشویم.
«ایران، آرش و تهران»
یکی از پاشنه آشیلهای قصههایی که با زمان بازی میکنند، پرشهای ناگهانی زمانی است که ذهن تماشاگر را بهم میریزد و «صد سال به این سالها» نیز از این آفت در امان نمانده است. در نیمه میانی، قصه به یکباره به بهار 1367 و روزهای پایانی جنگ و موشکباران تهران کات میخورد؛ با تکیه بر ایران به عنوان قهرمان و آرشی که دوران سربازی را گذرانده و دلبسته دختری به نام مریم است. مایههای ملودرام در این بخش به شدت پررنگ شده و در عین حال تماشاگر برای خواندن دست نویسنده و فیلمساز، عملا کار راحتی دارد! با ورود پسربچهای به نام علی و پیوند خوردن او به زندگی این خانواده کوچک، نقطه عطف پرده میانی رقم زده شده و سپس نقطه عطف نهایی قرار میگیرد. مقدم نیمه میانی را کاملا به ایران و رنجهایش اختصاص داده و به همان نسبت نیز از آرش دور میشود. با این حال در این بخش نیز شاهد ظرافتهایی در کارگردانی، فیلمبرداری و به ویژه مونتاژ محمدرضا موئینی یکی از بهترین تدوینگران عصر نگاتیو سینمای ایران هستیم. علی شادمان خردسال نیز برگ برنده این بخش محسوب میشود که مقدم به خوبی از او بازی گرفته و چند پلان به شدت تاثیرگذار نیز برای تماشاگران ملودرامپسند در چنته دارد.
« ایران و شاید پایان یک رنج»
یک سوم پایانی فیلم، تماشاگر را به یاد تریلر سیاسی دهه هفتادی سامان مقدم به نام «پارتی» میاندازد که شخصیت اصلی آن روزنامه نگاری اهل سیاست است. علی که حالا دانشجوی جوانی است، درگیر مسائل سیاسی شده و به زندان افتاده است. امین که از دقیقه بیست فیلم غایب بوده، در هیبت مردی صاحب نفوذ در سیاست وارد شده و در کنار ایران به عنوان قهرمان قرار میگیرد. تلخی حاکم بر کلیت فیلم، در بخش پایانی بیشتر شده و امین نیز قرینه ایران به چشم میآید. گره اصلی نیز در همین بخش باز شده و تماشاگر از پادرهوا بودن و بیاطلاعی بیرون می آید! دونفرههای امین و ایران هم به لحاظ دکوپاژ و کادربندی، خوب از کاردرآمده که حضور پرویز پرستویی و فاطمه معتمدآریا نیز آن را درخشانتر کرده است. در واقع، تیم اصلی بازیگران «صد سال به این سالها» تیم درجه یکی هستند که رضا کیانیان را شامل میشود. در پایانبندی فیلم نیز شتابزدگی زیادی به چشم میآید که به نظر ممیزی نقش فعالی در این امر داشته است.
با همه اینها، «صد سال به این سالها» فیلم قابل تاملی است که برای اکران روی پرده نقرهای ساخته شده و اکران آنلاین نیز فرصت مناسبی برای تماشای آن محسوب میشود.
انتهای پیام
مرتبط با:
