بیمه مرکزی

سابقه فعالیت بیمه در كشور به صورت غیر رسمی بیش از یك قرن است. نخستین بار در سال ۱۲۸۹ خورشیدی دو شركت بیمه خارجی به تاسیس نمایندگی در ایران اقدام كردند. اولین قانونی كه در ایران در خصوص شركت های بیمه به تصویب رسید قانون مربوط به ثبت شركت ها مصوب دوم آذر ۱۳۱۰ است كه در ماده ۸ آن شركت های بیمه اعم از ایرانی و خارجی را تابع نظام نامه ای دانست كه از طرف وزارت عدلیه تنظیم می شود.

تاسیس شركت سهامی بیمه ایران در ۱۵ آبان ۱۳۱۴ وتصویب قانون بیمه در هفتم اردیبهشت ۱۳۱۶ را باید نقطه آغاز تحولات بازار بیمه كشور دانست. با تصویب این قانون حدود ۱۰ شركت بیمه خارجی شعب و نمایندگی های خود در ایران را ثبت كردند. درسال ۱۳۲۹ نخستین شركت بیمه خصوصی ایرانی به نام "بیمه شرق " تاسیس شد و پس از آن در دهه های بعد تعداد دیگری از شركت های بیمه خصوصی ایرانی و یا با سرمایه گذاری مشترك ایرانی و خارجی در ایران آغاز به فعالیت كردند.

نظارت و بیمه گری توامان شركت سهامی بیمه ایران در بازار بیمه موجب شد كه سیاست گذاران به دنبال تفكیك تصدی از سیاست گذاری و نظارت در بازار بیمه باشند و با تاسیس بیمه مركزی تحولات صنعت بیمه شتاب بیشتری گرفت.

قانون تأسیس بیمه مركزى ایران و بیمه‌گرى در ۳۰ خرداد ۱۳۵۰ در ۷۷ ماده به تصویب رسید و نحوه فعالیت و عملیات بیمه را در مورد شركت‌هاى داخلى و خارجى ترسیم نمود. ماده (۱ ) این قانون اعلام كرده است كه:

به‌منظور تنظیم و تعمیم و هدایت امر بیمه در ایران و حمایت بیمه‌گذاران و بیمه‌شدگان و صاحبان حقوق آنها و همچنین به‌منظور اعمال نظارت بر این فعالیت، مؤسسه‌اى به نام بیمه مركزى طبق مقررات این قانون با اهداف زیر تأسیس مى‌گردد.

تنظیم بازار بیمه كشور و هدایت آن از طریق تصویب آیین­ نامه ­ها و مقررات

توسعه و تعمیم بیمه­ های بازرگانی

اعطای مجوز تأسیس شركت ­ها و شبكه كارگزاری و نظارت بر فعالیت شركت­های بیمه­ ای به نمایندگی از دولت در بازار

انجام امور اتكایی اجباری برای مؤسسات بیمه­ ای

قبولی و واگذاری بیمه­ های اتكایی با مؤسسات داخلی و خارجی